Bruggen bouwen betekent verder kijken dan waar iemand vandaan komt. Het betekent geloven in waar iemand naartoe kan. 

 

In de afgelopen twee jaar heb ik samen met PGA-experts (Persoonsgerichte Aanpak) en betrokken professionals binnen een G4-gemeente precies dat gedaan. Voor jonge gedetineerden, die vaak vastliepen in systemen en regels, werd weer perspectief zichtbaar.

 

Door inlevingsvermogen, betrokkenheid, doorzettingsvermogen en maatwerk werden praktische zaken opnieuw mogelijk gemaakt. Een geldig ID, toegang tot een uitkering, een kans op passend werk of het verkrijgen van een VOG – geen vanzelfsprekendheden, maar essentiële stappen richting stabiliteit.

 

Deze ogenschijnlijk kleine successen maken een wereld van verschil. Ze geven rust, vertrouwen en vooral: toekomst.

De vraag was helder: hoe stimuleren we jongeren met een bijstandsuitkering om (weer) duurzaam aan het werk te gaan? Het antwoord bleek te liggen in persoonlijke aandacht, vertrouwen en maatwerk.

​

Door kennis en ervaring te combineren met een persoonsgerichte benadering is het gelukt om jonggedetineerde in beweging te krijgen. Niet door standaardtrajecten te volgen, maar door aan te sluiten bij hun wereld, kwaliteiten, mogelijkheden en belemmeringen. Door te motiveren, te begeleiden en zorgvuldig te matchen met werkgevers die écht passen.

 

In het afgelopen jaar heeft dit geleid tot concrete resultaten en heb ik jongeren succesvol kunnen leiden naar werk. Banen die niet alleen inkomen bieden, maar ook structuur, eigenwaarde en toekomstperspectief.

In ambtelijke termen noemen we dit een Integrale Persoonsgerichte Toeleiding naar Arbeid.

 

In de praktijk is het een aanpak die werkt — omdat de jong gedetineerde gehoord, gezien en geholpen wordt.